<< Ga terug

Noordelijke zusjes blikken terug op de Noorde

Noordelijke zusjes blikken terug op de Noorde
Foto: Enrico Kolk

De Stadskoerier gebruikt deze zomer de veerpont als uitvalsbasis voor gesprekken met mensen die in Zwartewaterland op bezoek zijn. Wat brengt hen hier en wat gaan ze doen? Deze week deel 5.

(door Enrico Kolk)
GENEMUIDEN/ZWARTSLUIS - “De pont is voor ons een jeugdherinnering”, vertellen de zussen Roeleke en Kicky. Ze wonen in Zuidlaren en Groningen, maar zijn op vakantie in de Weerribben. Met de fiets zijn ze naar de pont gegaan.

“We hebben een oom en tante in Genemuiden wonen”, vertelt Kicky. “En we hadden zin om ze te bezoeken.” Roeleke vult aan: “En we wilden nog eens met de pont.” Die leek hen even terug naar vroeger te brengen.

“We woonden in Emmeloord vroeger”, legt ze uit. “Dan gingen we met de bus, bij de Noorde eruit en de pont over. En dan gingen we logeren in Genemuiden, dat was altijd heel gezellig met oom en tante.”

Elk jaar fietsen de zussen een paar dagen door Nederland. Met de vakantie in de Weerribben kon een fietstocht naar Genemuiden niet ontbreken. “Dat is een heel mooie fietstocht”, vindt Kicky. “Dachten we”, corrigeert Roeleke. “Maar we hadden alleen maar regen.”

In hun jeugd fietsten ze ook regelmatig een dagje. “In onze herinnering was het dan altijd mooi weer, maar dat viel vandaag tegen.” Wat wel hetzelfde bleef als in de herinnering, waren de straten in Genemuiden. “De straten zijn nog altijd hetzelfde gebleven. Wel herinnerden we ons dat die straat aan het eind omhoog ging, en dat is nog zo. Maar daar stond altijd een enorme hooiberg en die is nu allang weg.”

De oom en tante van de zussen voorzagen de familie vroeger altijd van kokosmatten. “We mochten er nu ook wel eentje meenemen, maar daar kwamen we niet aan toe”, zegt Roeleke, die lovende woorden spreekt over de ‘geboortestad’ van de kokosmatten. “Ik vind Genemuiden heel mooi, het is leuk om al die oude straatjes nu weer terug te zien.”

Toch liet de pont hen ook nog even terugdenken aan angstige momenten. “In onze herinnering was het water heel erg breed, en vroeger was het eens heel mistig”, lacht Roeleke. “We stonden bij het café aan de Noorde dat er toen was, en we waren bang of we de weg wel konden vinden. Maar dat is gelukt.”



Op de hoogte blijven van het laatste nieuws? Like ons ook op Facebook!

Ontworpen door BCO Reclameburo